Γιατί το "επίδομα ενοικίου για την εξασφάλιση στέγης", στην πράξη δε θα στεγάσει κανέναν.

To πολυαναμενόμενο νομοσχέδιο που περιλαμβάνει κάποια από τα μέτρα για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης, το πρώτο που καταθέτει η νέα κυβέρνηση, αξίζει τον κόπο παρατήρησης όχι μόνο γιατί η αποτελεσματικότητά του δείχνει αμφίβολη, αλλά και γιατί μπορούμε μέσα από αυτό να ανιχνεύσουμε τη λογική και την πρακτική της κυβέρνησης, αλλά και τη γραφειοκρατία που κινδυνεύει να αφανίσει το όποιο κυβερνητικό έργο.

Όπως και να 'χει, δεν πρόκειται ακόμη για νόμο, αλλά για “σχέδιο νόμου”, άρα οι παρακάτω σκέψεις που αφορούν στο επίδομα στέγασης δημοσιεύονται και με την ελπίδα, λέμε τώρα, να ληφθούν υπόψη από τους αρμόδιους. Στο τέλος του κειμένου μπορείτε να δείτε τις εικόνες από τις δύο σελίδες του νόμου που αφορούν στο θέμα ώστε να μη σας ζαλίζω με συνεχείς αναφορές σε παραγράφους και άρθρα, ενώ ολόκληρο το σχέδιο νόμου θα το βρείτε εδώ.

Σύμφωνα με το σχέδιο νόμου το επίδομα στέγασης θα το λαμβάνουν μέσω του κράτους απευθείας οι εκμισθωτές, δηλαδή οι ιδιοκτήτες των ακινήτων. Για να το λάβουν όμως θα πρέπει να έχουν φορολογική ενημερότητα.

Αν δηλαδή δεν έχει ο ιδιοκτήτης φορολογική ενημερότητα, ο ενοικιαστής δεν θα μπορεί να λάβει το επίδομα. Τι λογική μπορεί να έχει κάτι τέτοιο; Οι στα όρια της ακραίας φτώχειας εν δυνάμει ενοικιαστές, εκτός των άλλων θα πρέπει να ρωτάνε και τον εν δυνάμει εκμισθωτή-ιδιοκτήτη του σπιτιού “έχετε φορολογική ενημερότητα;”
Και άντε κι ο εκμισθωτής έχει φορολογική ενημερότητα, θα την έχει κάθε μήνα; Γιατί προφανώς -και όπως η ελληνική γραφειοκρατεία απαιτεί- εάν δεν την έχει κάποιο μήνα, δε θα λάβει και το ενοίκιό του από το κράτος.

Επίσης, το επίδομα ορίζεται ως “ακατάσχετο”, όσο αφορά στον ενοικιαστή. Πλην όμως “μπορεί να συμψηφιστεί με χρέη προς το δημόσιο ή τα ασφαλιστικά ταμεία” όσον αφορά στον ιδιοκτήτη του σπιτιού (εάν αυτό δηλαδή εννοεί το σχέδιο νόμου μιας και είναι κακοδιατυπωμένο και ασαφές στο συγκεκριμένο σημείο).

Αυτό το “μπορεί” όμως, τι να σημαίνει άραγε; "Μπορεί" εάν ο εκμισθωτής-ιδιοκτήτης του σπιτιού το επιθυμεί; Ή "μπορεί" και ερήμην του εκμισθωτή εάν απλά ο έφορος το επιθυμεί; Γιατί εάν ισχύει το δεύτερο -που σύμφωνα με τα πατροπαράδοτα ελληνικά φορολογικά ήθη και έθιμα είναι και το πιθανότερο- το μέτρο ακυρώνεται πριν εφαρμοστεί. Ποιος ιδιοκτήτης ακινήτου θα δεχτεί έναν ενοικιαστή του οποίου το ενοίκιο στην πράξη θα κατασχέτει η εφορία ανάλογα με τα κέφια της.

Μια εκπαιδευτική τερατογένεση

κείμενο των Κωστή Παπαιωάννου (εκπαιδευτικός) και Δημήτρη Χριστόπουλου (πανεπιστημιακός)

αναδημοσίευση από το antiphono

Οι συνθήκες υπό τις οποίες ξεκινά η νέα σχολική χρονιά δημιουργούν έντονη ανησυχία σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο στην Ελλάδα. Οι συνθήκες αυτές δεν θέτουν απλώς σε αμφισβήτηση τις ελάχιστες εναπομείνασες καταπονημένες λειτουργικές σταθερές του εκπαιδευτικού συστήματος. Κάνουν κάτι πολύ σοβαρότερο. Θέτουν σε σοβαρή αμφισβήτηση την ίδια την πρόσβαση στην εκπαίδευση για έναν πολύ μεγάλο αριθμό μαθητών και αποδομούν με ριζικό τρόπο το εκπαιδευτικό περιβάλλον για τους υπόλοιπους. Αργά ή γρήγορα, θα ερχόταν και η σειρά της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης να «μεταρρυθμιστεί» κατά το γνωστό μοντέλο που επιτάσσει η πολιτική ρητορική του νεοφιλελεύθερου μεταρρυθμιστικού λαϊκισμού της Ελλάδας των Μνημονίων.
Η ρητορική αυτή δεν διαλύει απλώς αυτό που κάποτε λογιζόταν ως ο χώρος της κοινωνικής ευθύνης του κράτους, αλλά και απομακρύνει κάθε προοπτική ανάδειξης και βελτίωσης των υπαρκτών κακώς κειμένων και παθογενειών στον χώρο της δημόσιας διοίκησης. Και φυσικά στη θέση της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης μπορεί να μπει ο οποιοσδήποτε τομέας άσκησης δημόσιας πολιτικής. Με απλά λόγια: τα ελληνικά σχολεία απείχαν πολύ από το να είναι αυτό που θα θέλαμε. Ωστόσο, αυτό στο οποίο μετατρέπονται τώρα δεν απέχει καθόλου από ό,τι σίγουρα αποστρεφόμαστε: μια εκπαιδευτική τερατογένεση. Αυτό σημαίνει η περίφημη φράση «η κρίση ως ευκαιρία», με την οποίο μας έχουν εξουθενώσει. Τι είδους ευκαιρία; Να κλείσουν τα σχολεία που παράγουν ανεπάγγελτους, θα λένε κάποιοι από όσους κυβερνούν. Απλώς αυτό δεν λέγεται δημόσια. Γιατί οι εχέφρονες άνθρωποι γνωρίζουν πως η ευκαιρία να διορθωθούν τα κακώς κείμενα του προ της κρίσης καθεστώτος δεν δίνεται τη στιγμή της κατάρρευσης. Το σπίτι δεν συγυρίζεται στον σεισμό, ούτε το σκάφος καθαρίζεται στα μποφόρια. Τη στιγμή αυτή, οι άνθρωποι παλεύουν να σωθούν σε μια λογική αγωνιώδους αυτοσυντήρησης της ατομικότητας, που θυμίζει αυτούς που παλεύουν με τα κύματα, πατώντας ακόμη και πάνω σε αυτούς που καταφτάνουν για να τους σώσουν. Αυτό γίνεται σήμερα. Για τον λόγο αυτό, εξάλλου, δοκιμάζονται τέτοιες πολιτικές. Διότι απλώς μόνο σε μια κατακερματισμένη κοινωνία μπορούν να υλοποιηθούν και φυσικά σε μια ακόμη πιο κατακερματισμένη κοινωνία αποσκοπούνο.

Εκλεκτικές διασημότητες άσημων πάρκων

γράφει το Κουπέπι1

Τις τελευταίες μέρες όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα στην Τουρκία, και μάλιστα σ'ένα μέχρι προχθές απολύτως άσημο πάρκο. Σας διαβεβαιώ ότι ζούσα πολύ κοντά στην περιοχή και δεν είχα ακούσει ποτέ το όνομά του. Την εβδομάδα που μας πέρασε δε νομίζω να υπάρχει άνθρωπος με πρόσβαση σε οποιοδήποτε μέσο ενημέρωσης που δεν έμαθε απ'έξω το όνομα Gezi Parkı. Τα γεγονότα είναι ακόμα εν εξελίξει, οπότε οποιαδήποτε σοβαρή ανάλυση είναι παρακινδυνευμένη. Μέσα στη δίνη των ανακριβειών όμως, μπορούμε να βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους.

1. Η κυβέρνηση Ερντογάν ετοιμαζόταν να επιδοθεί σε συνολική ανάπλαση της πλατείας Ταξίμ, με ανισόπεδους κόμβους, εμπορικό κέντρο που θα φιλοξενούσε και διεθνή συνεδριακό χώρο, τζαμί κι ένα σωρό ακόμα θαυμαστά. Το ελάχιστο πράσινο που επιβιώνει πάνω στην πλατεία λέγεται Gezi Parkı. Κάποιοι λίγοι ακτιβιστές είχαν καταλάβει το πάρκο από τις αρχές της περασμένης βδομάδας. Έμεναν το βράδυ με σκηνές, διάβαζαν ήσυχα-ήσυχα την ημέρα στο γρασίδι, ενημέρωναν τους περαστικούς, και άλλα τέτοια πολιτισμένα.

Έξοδος από την Ευρωζώνη: ο ελέφαντας στο δωμάτιο ή γιατί δεν μπορούμε να οικοδομήσουμε το σοσιαλισμό με ανακεφαλαιοποίηση από το μηχανισμό στήριξης

Του Παναγιώτη Σωτήρη*

Η έκθεση του Κώστα Λαπαβίτσα και του Χάινερ Φλάσμπεκ για την κρίση της Ευρωζώνης αποτέλεσε ένα σημαντικό βήμα στην προσπάθεια να ανοίξει μια ουσιαστική συζήτηση για το ευρώ μέσα στην Ευρωπαϊκή Αριστερά. Άλλωστε, η πολιτική σημασία της μελέτης φάνηκε και από το γεγονός ότι εκδόθηκε από το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ και υποστηρίχτηκε από την ηγεσία της Die Linke, ύστερα μάλιστα και από την δήλωση του Oskar Lafontaine ότι η έξοδος από την Ευρωζώνη είναι ένα ενδεχόμενο που πρέπει να εξετάσουν οι χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου. Άλλωστε, η έκθεση δημοσιεύτηκε λίγο μετά την απόφαση του ΑΚΕΛ να προτείνει την έξοδο της Κύπρου από την Ευρωζώνη, μια απόφαση που στηρίχτηκε σε μεγάλο βαθμό και στις προτάσεις που έκαναν οι Λαπαβίτσας και Φλάσμπεκ.

Ελλάδα: ενας νέος, σκληρότερος νόμος ενάντια στον ρατσισμό;

Αναρτήθηκε από την @IrateGreek. Μετάφρασε από αγγλικά η @KHatzinikolaou

Στις 7 Μαΐου 2013, τα ελληνικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ) χαιρέτησαν το νέο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο που, όπως αναφέρεται, προετοίμασε το Υπουργείο Δικαιοσύνης και θα κατατεθεί στη Βουλή μετά τις διακοπές του Πάσχα. Σύμφωνα με αναφορές των ΜΜΕ (βλ. για παράδειγμα εδώ, εδώ, εδώ και εδώ), το νέο νομοσχέδιο προτείνει πολύ σκληρότερες ποινές για όλες τις μορφές ρητορικής μίσους, με τις ποινές φυλάκισης να κυμαίνονται από 3 έως 6 χρόνια και χρηματικά πρόστιμα έως €20,000, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις θα εξετάζεται και η στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων. Η συζήτηση σχετικά με το προαναφερθέν νομοσχέδιο ξεκίνησε δημόσια, μετά την ανακοίνωση ότι το Κοινοβούλιο θα συζητήσει την άρση της ασυλίας του Βουλευτή της Χρυσής Αυγής Γερμενή, μετά την επίθεση του τελευταίου ενάντια στον Δήμαρχο Αθηναίων Καμίνη την τελευταία εβδομάδα, κατά τη διάρκεια διανομής τροφίμων «μόνο για Έλληνες» που διοργανώθηκε από τη Χρυσή Αυγή.

6 Μαΐου 2012 – 6 Μαΐου 2013: Από τη μεταπολίτευση στο "μεταμνημόνιο"

του Σπύρου Δερβενιώτη

Αυτές τις ημέρες είχαμε δύο σημαντικότατες πολιτικές επετείους. Πιο συγκεκριμένα, την 6η Μαΐου 2013, έκλεισαν τρία χρόνια από την ψήφιση του Μνημονίου, το οποίο προκάλεσε τις μεγαλύτερες πολιτικές ανακατατάξεις στην πρόσφατη ιστορία της χώρας, και ένας χρόνος από τις εκλογές του 2012, οπότε και καταγράφηκαν για πρώτη φορά αυτές οι θεαματικές αλλαγές στην κάλπη. Η ελληνική κοινωνία ζει μία από εκείνες τις περιόδους που ο πολιτικός χρόνος συμπυκνώνεται σε τόσο μεγάλο βαθμό, ώστε οι αλλαγές που συμβαίνουν μήνα με το μήνα και εβδομάδα με την εβδομάδα, δύσκολα γίνονται αντιληπτές στο συλλογικό της συνειδητό. Από τις εκλογές του Μαΐου του 2012, που δεν οδήγησαν στην συγκρότηση κυβέρνησης, αλλά σε επαναληπτικές εκλογές ένα μήνα αργότερα, η εικόνα της χώρας και του πολιτικού σκηνικού συνεχίζει να αλλάζει ραγδαία ως σήμερα. Εν όψει ενός μεγαλύτερου αφιερώματος στον ένα χρόνο από τις εκλογές του περασμένου Ιουνίου, όπου συγκροτήθηκε η τρικομματική συγκυβέρνηση που βρίσκεται σήμερα στην εξουσία, ρίχνουμε μία εποπτική ματιά στα δεδομένα εκείνα που άλλαξαν μέσα στον ένα αυτό χρόνο, ξεκινώντας από τις ίδιες τις εκλογές του περασμένου Μαΐου.

αρκεί η έλλειψη σχεδιασμού για να δικαιολογήσει το αλαλούμ με το επικείμενο "σφράγισμα δεκάδων χώρων πολιτισμού" από το Δήμο Αθηναίων;

Σχετικά με το θέμα της επικείμενης σφράγισης δεκάδων χώρων πολιτισμού στον Δήμο Αθηναίων, ο Δήμος εξέδωσε την Παρασκευή ανακοίνωση σύμφωνα με την οποία "Οι 27 από τις 89 επιχειρήσεις που ελέγχθηκαν δεν διαθέτουν κανενός είδους ή τύπου άδεια λειτουργίας. Ενώ συνολικά 50, για διάφορους λόγους, δεν λειτουργούν νόμιμα. Επισημαίνεται ότι από τα τέλη Φεβρουαρίου, οι υπεύθυνοι είχαν ενημερωθεί για τις ενέργειες και τις διαδικασίες τις οποίες έπρεπε να ακολουθήσουν,για να υπάρξει λύση, έστω και προσωρινή."
.

Από την ανακοίνωση του Δήμου, διαφαίνεται οτι η Δημοτική Αρχή κινείται σε κατεύθυνση εύρεσης μιας συμβιβαστικής, έστω και προσωρινής λύσης. "Έχουν προγραμματιστεί τις αμέσως επόμενες ημέρες, συναντήσεις τόσο με μεμονωμένους διαχειριστές χώρων πολιτισμού, όσο και με τους εκπροσώπους τους, προκειμένου να κατατεθούν ολοκληρωμένες προτάσεις για τον εκσυγχρονισμό του νομικού πλαισίου λειτουργίας τους, σε καμία περίπτωση όμως, σε βάρος των κανονισμών ασφαλείας και της ορθής λειτουργίας τους. Όλα αυτά άλλωστε θα συζητηθούν και στο επόμενο Δημοτικό Συμβούλιο", αναφέρει χαρακτηριστικά η ανακοίνωση του Δήμου (ολόκληρη εδώ).
.  .

Ταυτόχρονα όμως , δείχνει να  αναπαράγεται από τη Δημοτική Αρχή η λογική της τυπολατρείας, καθώς και το γραφειοκρατικό και διοικητικό χάος το οποίο επικρατεί γύρω από τέτοιου είδους θέματα. Ωσάν να μην γνωρίζε δηλαδή, ο Δήμος Αθηναίων ότι εκατοντάδες καλλιτέχνες δραστηριοποιούνται τα τελευταία χρόνια σε χώρους της πόλης όπου οι διαδικασίες των υπηρεσιών του αδυνατούν να αδειοδοτήσουν λόγω έλειψης νομοθετικού πλαισίου, κι ενώ θα έπρεπε ο ίδιος ο Δήμος να πρωτοστατήσει στην γραφειοκρατική και νομοθετική ρύθμιση της εκρεμμότητας αυτής, απλά πετάει τη μπάλα στην εξέδρα, δηλώνοντας "εφαρμόζω το νόμο".
. 

Η μη χάραξη μιας διακριτής γραμμής γύρω από το θέμα, δείχνει στην καλύτερη περίπτωση να κρύβει πίσω της την έλειψη ενός συνολικότερου σχεδιασμού που να αφορά στον χώρο του πολιτισμού στην πρωτεύουσα. Το πλέον λογικό που θα μπορούσε κανείς να αναμένει από μια δημοτική αρχή με όραμα, θα ήταν να προστρέξει η ίδια να προστατέψει και να αναδείξει τόσο καλλιτεχνικές όσο και "επιχειρηματικές", μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα, δραστηριότητες μικρού βεληνεκούς που προσφέρουν ανάσα στη διψασμένη πόλη.
. 

 Αυτό βέβαια προυποθέτει, όχι μόνο την αναγνώριση του προβλήματος της έλειψης νομοθετικού πλαισίου, αλλά και την ύπαρξη ενός οράματος για το πως η πόλη θα μπορούσε να ανθίσει καλλιτεχνικά, και τουριστικά ακόμη, από την ύπαρξη δεκάδων μικρών εκδηλώσεων, παραστάσεων, συναυλιών, καλλιτεχνικών ομάδων και χώρων παραγωγής πολιτισμού, αντί της τάσης να προτάσσονται "εξ ορισμού", οι γιγαντιαίοι, μεγέθους Mall, και αμφιβόλου αισθητικής, τύπου fast food, επιχειρηματικές δραστηριότητες που αφορούν στον πολιτισμό. Δεν έχουν περάσει άλλωστε παρά λίγες μόνο ώρες από τις χθεσινές εκδηλώσεις των κατοίκων που αντιδρούν στη δημιουργία Μall στο πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα.   

φωτό από εκδηλώσεις στο στούντιο Κινητήρας που ανήκει στους "επισφαλείς χώρους"

ΣΔΙΤ: Αρμέγοντας Κράτος και Πολίτες

Γεννήθηκαν τη δεκαετία του '90 και σκοπό είχαν να προωθήσουν τα λεγόμενα “μεγάλα έργα”, όπως η Αττική Οδός, το Αεροδρόμιο “Ελ. Βενιζέλος”, η γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου κ.α. Ο νόμος που τα θεσμοθέτησε κι έκτοτε εκτόξευσε την εφαρμογή τους σε έργα υποδομής και εθνικά δίκτυα ψηφίστηκε το 2005 από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Αναφερόμαστε στα ΣΔΙΤ, δηλαδή τις Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα. Μία θεωρητικά αποτελεσματική διαδικασία κατασκευής δημοσίων έργων ή και παροχής δημόσιων υπηρεσιών, ειδικά περιφερειακών, που αποτελεί συνηθισμένη πρακτική στις χώρες της Δύσης. Πιο συγκεκριμένα, η περιγραφή του από το υπ. Οικονομικών είναι η εξής:

"Δημοσιογραφία των Πολιτών": Είναι ήδη εδώ;

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ*

Ο Χένρι Λούις Μένκεν, αμερικανός προπολεμικός αρθρογράφος, κριτικός και σατιρικός έδωσε τον παρακάτω ορισμό των εφημερίδων:

«Εφημερίδα είναι η συσκευή που κάνει τον άσχετο πιο άσχετο και τον τρελό πιο τρελό»

Προσωπική εκτίμηση, ολίγον αυτιστική όντας περιορισμένη στα ελληνικά σύνορα, είναι ότι ο υπερογδονταετής ορισμός του Μένκεν ταιριάζει τόσο στο ελληνικό Internet όσο όμως και τις έντυπες εφημερίδες ως εργαλεία “ενημέρωσης” (εντός πολλών εισαγωγικών). Το κατά πόσο ειδικά το Διαδίκτυο θα επιβεβαιώσει, θα ακυρώσει ή θα επιτείνει την παραπάνω διαπίστωση, είναι κάτι που -με πολύ ενδιαφέρον- θα παρακολουθήσουμε τα χρόνια που έρχονται.

Νόμος-Πλαίσιο: Αλήθειες και ψέματα

Για το νόμο-πλαίσιο που ψηφίστηκε με ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία και ταυτόχρονα ηχηρότατη αντίθεση από την ακαδημαϊκή κοινότητα, ακούστηκαν και γράφτηκαν πολλά. Δυστυχώς, τα περισσότερα δεν ξεπέρασαν το επίπεδο του ευχολόγιου ή του κατηγορητήριου, βασισμένων περισσότερο στις εντυπώσεις, παρά στην ουσία και το περιεχόμενό του. Ενός νόμου, που ακριβώς επειδή αλλάζει εντελώς το χάρτη της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στη χώρα μας, θα πρέπει να διαβάσουμε σχολαστικά πριν καταλήξουμε σε συμπεράσματα.
Παρακάτω, επιχειρείται μία όσο το δυνατόν πιο ψύχραιμη προσέγγιση του “νόμου Διαμαντοπούλου”, με στόχο την αποσαφήνιση της πραγματικότητας πάνω στα σημεία που επικεντρώνει την προσοχή του το ίδιο το υπουργείο, κατά τις επίσημες δηλώσεις του.