Κινητικότητα στην Ε.Ε. 2008-2012

Το παρακάτω infographic δημιουργήθηκε από τον @AndreasKakaris.

Η κρίση κάνει «τα στραβά μάτια» στις στρατιωτικές δαπάνες

Τα υψηλά επίπεδα των στρατιωτικών δαπανών έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην τρέχουσα ευρωπαϊκή

Κάντε κλικ για μεγέθυνση

κρίση χρέους· συνεχίζουν μάλιστα να υποβαθμίζουν τις όποιες προσπάθειες εξομάλυνσής του.

Αυτή ακριβώς τη σχέση, ανάμεσα στην υπερβολική στρατιωτικοποίηση και την κρίση χρέους, εξετάζει στη νέα έκθεση του «Όπλα, Χρέος και Διαφθορά: Στρατιωτικές Δαπάνες και η κρίση της Ε.Ε.» η δεξαμενή σκέψης Transnational Institute.

Εδώ και πέντε περίπου χρόνια, υπάρχει ένας «ελέφαντας» στις Βρυξέλλες για τον οποίο ελάχιστοι κάνουν λόγο. Πρόκειται για τις δαπάνες που γίνονται για οπλικά συστήματα την ίδια στιγμή που τα συστήματα κοινωνικής δομής διαλύονται καθημερινά, με μισθούς και συντάξεις να περικόπτονται συνεχώς.

Η βιομηχανία όπλων συνεχίζει να εμφανίζει κέρδη από τις παραγγελίες που γίνονται καθώς το συνολικό ποσό που δαπανάται αντιστοιχεί στα 194 δισεκατομμύρια ευρώ το 2010 – ποσό ίσο με τα ελλείμματα της Ελλάδας, της Ιταλίας και της Ισπανίας.

 Αναφορικά με την ελληνική περίπτωση, η χώρα, αναλογικά, έχει ξοδέψει τα περισσότερα χρήματα στην Ευρώπη τις προηγούμενες τέσσερις δεκαετίες – την ίδια στιγμή έχει δαπανήσει περίπου το διπλάσιο του ΑΕΠ της σε σχέση με το μέσο όρο της Ε.Ε. Και ενώ χώρες όπως η Γερμανία επιμένουν σε σκληρότερες περικοπές κοινωνικών δαπανών για κράτη που πρέπει να ξεπληρώσουν τα χρέη τους, δεν εμφανίζονται το ίδιο εμφατικές όταν η συζήτηση έρχεται στις περικοπές δαπανών άμυνας. Γαλλία και Γερμανία έχουν ασκήσει πιέσεις στην ελληνική κυβέρνηση να μην μειώσει τις σχετικές δαπάνες την ώρα που η Γαλλία κανονίζει  συμφωνία leasing με την Ελλάδα για δύο από τις πιο ακριβές ευρωπαϊκές φρεγάτες. 

Σύμφωνα με πληροφορίες, η κίνηση αυτή είναι περισσότερο «αποτέλεσμα πολιτικής βούλησης, παρά πρωτοβουλίας των ενόπλων δυνάμεων». Όπως κάποτε έλεγε ένας σύμβουλος του πρώην πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου: «Κανένας δεν λέει ‘αγοράστε τα πλοία μας αλλιώς δεν θα σας ενισχύσουμε οικονομικά’. Είναι προφανές όμως ότι αν το κάνουμε, θα φανούν περισσότερο υποστηρικτικοί».

Πάνω τα εταιρικά κέρδη, κάτω οι μισθοί

Από την ιστοσελίδα του οικονομολόγου και συγγραφέα Ηλία Ιωακείμογλου αναδημοσιεύουμε τον παρακάτω πίνακα που αποτυπώνει τον λόγο του Ακαθάριστου Λειτουργικού Πλεονάσματος Εταιρειών προς τις Ακαθάριστες Αποδοχές Εργασίας, από το 1995 ως το 2013. Είναι εμφανής και ενδιαφέρουσα η κατακόρυφη αύξηση του λόγου αυτού από το 2010, όταν η εφαρμογή του μνημονίου αποφασίστηκε ως αντίδοτο στην κρίση χρέους της χώρας.

Ανιούσα πορεία (όχι βέβαια στον ίδιο βαθμό) εμφανίζουν μετά το 2010 η  Κύπρος, η Πορτογαλία, η Ισπανία και η Βρετανία. Ο λόγος παραμένει σταθερός στην περίπτωση της Γερμανίας ενώ μειώνεται στην περίπτωση της Ιταλίας και της Γαλλίας. Επισημαίνεται και η άνοδος του λόγου αυτού στην ιρλανδική περίπτωση από το 2008 και έπειτα, ένα χρόνο μετά το σκάσιμο της στεγαστικής φούσκας και της κρίσης τραπεζικού χρέους της χώρας που οδήγησε σε συμφωνία διάσωσης από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ τέλη του 2010.

Όταν το γυαλί ράγισε

Είναι 12 Νοέμβρη του 1999 και ο Λευκός Οίκος των Ηνωμένων Πολιτειών γιορτάζει. Μαζί του πανηγυρίζουν χιλιάδες επενδυτές και τραπεζίτες στην Αμερική, αλλά και ολόκληρο τον πλανήτη. Είναι η μέρα που υπογράφεται ο νόμος για την... “Μοντερνοποίηση του Οικονομικών Υπηρεσιών”, ή αλλιώς Gramm-Leach-Bliley Act.

Πρόεδρος των ΗΠΑ ήταν ο Δημοκρατικός Μπιλ Κλίντον, ο τελευταίος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών που βομβάρδισε ευρωπαϊκό έδαφος. Από τον Μάρτιο του 1999 όλα τα μέσα ενημέρωσης του πλανήτη στρέφονται στην Σερβία, το Μαυροβούνιο και το Κόσοβο, για τον πόλεμο των 77 ημερών που, όπως ανακοίνωσαν ο Μπιλ Κλίντον και ο Τόνι Μπλερ, αποτέλεσε έναν “ανθρωπιστικό πόλεμο για την προστασία αμάχων από την εθνοκάθαρση του Σέρβου Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς”.