Το αρχικό paper του CEO στα αγγλικά, εδώ.
Στις συνόδους κορυφής της Ευρωζώνης του Ιούλη και του
Οκτώβρη 2011 αποφασίστηκε το ‘κούρεμα’ του ελληνικού χρέους ώστε να σωθεί το
Ευρώ. Η απόφαση αυτή προβλήθηκε ως γενναιόδωρο δώρο των τραπεζιτών ώστε να
‘σωθεί η Ελλάδα’. Στην πραγματικότητα,
πρόκειται για ‘διορθωτική κίνηση’ των ίδιων των τραπεζών ώστε να αποφύγουν την κατάρρευση ενός
συγκεκριμένου τύπου χρηματοπιστωτικού συστήματος για τη δημιουργία του οποίου
οι ίδιες πίεσαν, αλλά και προσπάθεια να
μετατοπίσουν τα βάρη των κλυδωνισμών στα κράτη. Και τα δύο αυτά πράγματα
επιδιώκουν να τα κάνουν φυσικά με το αζημείωτο.
Το χρονικό ενός ΄κουρέματος’ με τραπεζίτη για κουρέα
Ενώ οι διαπραγματεύσεις για τις τεχνικές λεπτομέρειες του
‘κουρέματος’ ή αλλιώς PSI είναι στην
τελική ευθεία το παρόν άρθρο ανατρέχει στον χρόνο και τον τόπο της γεννήσεως
του.
Το καλοκαίρι του 2011, η ΕΕ είχε πλέον υποχρεωθεί από τα
πράγματα να σταματήσει να παριστάνει ότι το ελληνικό χρέος μπορούσε να
αποπληρωθεί. Ενεπλάκη λοιπόν σε
διαπραγματεύσεις με ένα λόμπι που εκπροσωπεί τις μεγαλύτερες τράπεζες διεθνώς,
το Institute of International Finance (IIF), ωστέ να
‘αναδιαρθρωθεί’ το χρέος. Το IIF δημιουργήθηκε το 1983 όταν η κρίση χρέους στη Λατινική
Αμερική οδηγούσε στις πρώτες επεμβάσεις του ΔΝΤ και σήμερα έχει συγκροτήσει
ειδική ομάδα πoυ αποτελείται από τις τράπεζες – πιστωτές της Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένων
και των ελληνικών.
Πολλοί ανταποκριτές στις Βρυξέλλες εντυπωσιάστηκαν από
την εικόνα των εκπροσώπων του IIF να εισέρχονται στο κτίριο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου τις
ημέρες των Συνόδων του. Το Παρατηρητήριο
της Ευρώπης των Πολυεθνικών (Corporate Europe Observatory), κάνοντας
χρήση του δικαιώματος όλων των πολιτών να ζητήσουν έγγραφα από τους οργανισμούς
της ΕΕ, ζήτησε να δει τα πρακτικά των συναντήσεων των κυβερνήσεων της Ευρωζώνης
με το IIF.