#OccupyGezi, το κίνημα πολιτικής ανυπακοής καταλαμβάνει τη Σμύρνη (Ιζμίρ)

                                                                                   Του Στράτου  Μωραΐτη // @oemoral 

Στην Τουρκία, κατά τη διάρκεια της δεκαετούς κυβέρνησης του ΑΚP οι ατομικές ελευθερίες βρίσκονταν σε απομόνωση. Η χωρίς προηγούμενο κυβερνητική πλειοψηφία του 53% στις τελευταίες εκλογές, άνοιξε το δρόμο για ένα οριακά αυταρχικό καθεστώς στο οποίο τα MME δέχονταν πιέσεις για να αυτολογοκριθούν ενώ οι δημοσιογράφοι και οι πολιτικοί ακτιβιστές φυλακίζονταν με ποινές που σε μέσο όρο έφταναν τον ένα χρόνο.

Παρά την πρόσφατη αποκαλούμενη ειρηνευτική διαδικασία με τους Κούρδους και τις κοινοβουλευτικές προσπάθειες για ένα σύνταγμα με διακομματική συναίνεση, μια μικρή καθιστική διαμαρτυρία στο πάρκο Gezi (κοντά στην πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης) ενάντια στο χτίσιμο ενός εμπορικού κέντρου που θα το εξαφάνιζε, μετατράπηκε σ’ ένα κίνημα πολιτικής ανυπακοής σ' όλη τη χώρα – κατά του AKP και του πρωθυπουργού Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν. Ξεκίνησε από την Ταξίμ αλλά απλώθηκε σ’ όλη τη χώρα παρά την σκληρή αστυνομική βία.

 H Σμύρνη (Iζμίρ), πόλη στα νοτιοδυτικά και γνωστή για τον κοσμοπολίτικο χαρακτήρα της, ήταν μία από τις πρώτες πόλεις που υιοθέτησαν το κίνημα #OccupyGezi. Τη δεύτερη μέρα των διαδηλώσεων στην Κωνσταντινούπολη, η πόλη ξεκίνησε να συμμετέχει. Ενώ στην αρχή υπήρχε μια ειρηνική συγκέντρωση με άτομα διαφορετικών πολιτικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων τα οποία τραγουδούσαν και χόρευαν, το συλλαλητήριο μετατράπηκε σε εξέγερση όταν η αστυνομία επιτέθηκε με σκληρή βία εναντίον αυτών των 10.000 ατόμων (31 Μαΐου). Οι συγκρούσεις στους δρόμους τελείωσαν όταν η αστυνομία αποφάσισε να αποσυρθεί έπειτα από διαπραγματεύσεις και εν μέσω χειροκροτημάτων των πολιτών. Την επόμενη μέρα, η καθημερινή «ρουτίνα» ξεκίνησε εκ νέου.

Γείτονες στην καταστολή, γείτονες και στα καθεστωτικά media

φωτό της πλατείας Ταξίμ

Η γενικευμένη εξέγερση στην γείτονα θυμίζει μεταξύ άλλων έναν γνώριμο συνδυασμό κρατικής καταστολής με μπόλικη σιωπή από τα καθεστωτικά μίντια. Οι υπήκοοι της γαλανόλευκης με αυτούς της ημισελήνου αναρωτιούνται (και άλλοτε διαμαρτύρονται) γιατί τα καθεστωτικά μίντια δεν αναφέρουν τίποτα ή υποβαθμίζουν τις φονικές συγκρούσεις των τελευταίων ημερών. Μια πρόχειρη ματιά δίνει ορισμένες απαντήσεις.

Σύμφωνα με την έρευνα Μapping Digital Media: Turkey (2012), η υψηλή συγκέντρωση ιδιοκτησίας ΜΜΕ, η αυξανόμενη κομματική επιρροή μέσα σ’ αυτά και η τάση για στρατολόγηση «αρθρογράφων-σταρ» αντί για επενδύσεις στην ερευνητική δημοσιογραφία, αποτελούν τα μεγαλύτερα εμπόδια στον εκδημοκρατισμό και την καλύτερη λειτουργία των τουρκικών media. Στην ίδια έρευνα επισημαίνεται ότι το AKP (το κόμμα του Ερντογάν) έχει εκμεταλλευτεί διάφορα νομικά κενά για να ξεπουλήσει αρκετούς ανεξάρτητους δημοσιογραφικούς οργανισμούς σε υποστηρικτές του κόμματός του. Το 2002 επιχειρήσεις που υποστήριζαν το AKP είχαν στην κατοχή τους λιγότερο από το 20% των τουρκικών μιντιακών διαύλων – έντεκα χρόνια μετά, οι επιχειρηματίες που κάνουν δουλειές με την κυβέρνηση έχουν στην κατοχή τους γύρω στο 50% αυτών των ΜΜΕ.

Τweets από την Ταχρίρ: η αιγυπτιακή εξέγερση

Al Jazeera

H ιστορία των «Τουιτεράτι» της Αιγύπτου κατά τη διάρκεια της 18ήμερης επανάστασης του Αιγυπτιακού λαού, η αποκάλυψη της γενναιότητας εκείνων των ανθρώπων που εκθρόνισαν ένα δικτάτορα.   

Νέοι, ευγενικοί και με υψηλό κίνητρο, οι χρήστες αυτοί αποτύπωσαν το μέγεθος και την κλίμακα της εξέγερσης στην Αίγυπτο - περιέγραψαν όσα τα κρατικά μέσα μαζικής ενημέρωσης απέκρυψαν και έδωσαν τον παλμό του δρόμου, λεπτό προς λεπτό, δημοσιοποιώντας την επιμονή και το θάρρος των Αιγυπτίων. 

Βρετανία: Οι συμμορίες δεν έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στις ταραχές του Αυγούστου

Οι συμμορίες δεν έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στις ταραχές του Αυγούστου στη Βρετανία, σύμφωνα με την τελευταία επίσημη ανάλυση απ’ όσους συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια των ταραχών. Τα επίσημα ποσοστά δείχνουν ότι το 13% των συλληφθέντων ταυτοποιήθηκε ως μέλη συμμοριών, με το ποσοστό να ανέρχεται στο 19% στο Λονδίνο. Αλλά ακόμα και όπου η αστυνομία αναγνώρισε ότι μέλη συμμοριών ήταν παρόντα, υπάρχει η εκτίμηση ότι δεν συνέβαλλαν καθοριστικά στα επεισόδια.