| Πηγή |
Ενώ η διεθνής βιβλιογραφία έχει εντοπίσει το φαινόμενο της ομοφιλίας σε αρκετές μελέτες εφήβων γηγενών και μεταναστών στο σχολικό περιβάλλον (όπου μεταξύ άλλων, κυριαρχεί ο φόβος για τον «ξένο», τον «Άλλο» και είναι έκδηλη η αγωνία της «πολιτισμικής ασυνέχειας» μεταξύ σχολείου-οικογένειας), η πρώτη -για τα διεθνή δεδομένα- διαχρονική έρευνα της κ. Μόττη (3 χρόνια), αναδεικνύει ένα νέο, θετικό εύρημα που ερμηνεύεται ταυτόχρονα (και) ως μια απάντηση στο πρόσφατο ρεσιτάλ συντηρητισμού και εκφασισμού των γηγενών πολιτών.
Χωρίς μάλιστα να γίνεται ιδιαίτερη προσπάθεια από τα σχολεία στα οποία εστίασε η έρευνα, δηλαδή στοχευμένες εκπαιδευτικές δράσεις για συνεργασία αλλοδαπών και ντόπιων, τα παιδιά «απελευθερώθηκαν», εξοικειώθηκαν, βελτίωσαν τη συμβίωσή τους και κατονόμαζαν φίλους τους «αλλοδαπούς»· εκείνους που τρία χρόνια πριν, δεν θεωρούσαν κοντά τους. Η ομοφιλία, η προτίμηση δηλαδή για τον «ίδιο», με την παρόμοια συμπεριφορά, γλώσσα, θρήσκευμα κ.τλ. είχε εξασθενήσει.
listen
